„Meneer krijgt alle klappen en mevrouw blijft rustig achterover leunen”, zegt familierechtadvocaat Rachel Jongerius van Smeets Gijbels te Amsterdam. De procedure bij de rechter om de hoogte van de partneralimentatie te wijzigen, moet veel en veel korter, bepleit zij.

De procedure om de alimentatie te wijzigen, duurt nu meestal zo’n negen maanden, zegt Jongerius. „Gedurende die tijd moeten ex-partners, meestal mannen, de partneralimentatie doorbetalen, terwijl hun inkomsten omlaag zijn gegaan. Sommige mannen moeten zich in de schulden steken om hun ex al die maanden door te betalen.”

Als een stel getrouwd is geweest en kinderen heeft, heeft de vrouw twaalf jaar lang recht op partneralimentatie.

Zeker nu de economische crisis er bij sommigen flink heeft ingehakt, is het aantal verzoeken bij de rechtbank nagenoeg verdubbeld, aldus Jongerius. In 2007, het begin van de kredietcrisis, zijn er ongeveer 82 rechterlijke uitspraken gepubliceerd met betrekking tot de wijziging van de partneralimentatie. In 2010 waren dat er 140. In 2011 zijn er tot nu toe 52 uitspraken gepubliceerd op rechtspraak.nl. De verwachting is dat dit aantal ook verder oploopt. Niet alle uitspraken worden gepubliceerd.

Werkloos
De advocate geeft een voorbeeld van een cliënt die de partneralimentatie wil wijzigen omdat hij werkloos is geworden. De cliënt verdiende als directeur eerst 7500 euro bruto en moet vanaf 1 januari rondkomen van een ww-uitkering van 2500 euro bruto. Zijn ex-vrouw krijgt een partneralimentatie van 3200 euro bruto in de maand (daar houdt ze netto ongeveer 1950 euro aan over).

„We hebben eerst zijn ex-vrouw een brief gestuurd om haar te informeren en na te gaan of beiden er in onderling overleg uit kunnen komen. Dat wilde de vrouw niet. Daarop hebben we eind december een verzoekschrift ingediend bij de rechter. De rechtbank heeft laten weten dat begin augustus de zaak mondeling wordt behandeld. Al die maanden moet de cliënt de partneralimentatie blijven betalen. Gelukkig heeft hij nog wel wat vermogen. Maar het wrange is dat zij ook wat vermogen op de bank heeft staan.”

Als een verzoekschrift is ingediend bij de rechter, heeft de ex-partner vier weken de tijd om te reageren, een zogeheten verweerschrift op te stellen. Maar als een ex-partner aangeeft meer tijd nodig te hebben, geeft de rechter altijd toestemming voor nog eens een extra termijn.

„Je ziet dat veel advocaten van ex-partners, meestal vrouwen, hun cliënten adviseren om maar vooral achterover te leunen en niet veel haast te maken, omdat zij er geen baat bij hebben dat de procedure snel verloopt.” Als een rechter vindt dat de partneralimentatie in een bepaalde zaak omlaag moet, heeft zo’n uitspraak in bijna alle gevallen geen terugwerkende kracht. „Een exvrouw heeft er dus baat bij om de procedure lang te laten duren.”

Achterstanden
Jongerius bepleit daarom dat de verlengde termijn van vier weken om een verweerschrift in te leveren moet worden afgeschaft.

Nadat het verweerschrift is ingediend, wordt dus een datum bepaald voor de mondelinge behandeling. En dat kan lang duren. Jongerius zou daarom graag zien dat deze zaken sneller voor de rechter komen, Maar of dat ooit realiteit wordt?„Er zijn bij sommige rechtbanken gigantische achterstanden”, zegt Jongerius. „In Amsterdam hebben we in december al een verzoekschrift ingediend, en we hebben nog geen bericht wanneer de zaak voor de rechter komt.”

Ex-partners hebben overigens geen advocaat of rechter nodig om de partneralimentatie te wijzigen. „Ik raad mensen aan het zelf op te lossen of via een gespecialiseerde echtscheidingsbemiddelaar, want dat scheelt een hoop tijd en geld. De kosten voor een procedure voor herziening van de partneralimentatie via de rechter liggen op 10.000 euro per persoon”, aldus Jongerius.

Bron:telegraaf.nl

Bij de beëindiging van een geregistreerd partnerschap en de beëindiging van een samenlevingsverband, kan, in plaats van een advocaat of een mediator ook een notaris ingeschakeld worden voor de volledige afhandeling van de scheiding.

Ook bij echtscheidingen kunt u de hulp inschakelen van een notaris, maar het verzoek tot echtscheiding of de scheiding van tafel en bed bij de rechtbank, dient altijd ingediend te worden door een advocaat. Waarschijnlijk komt daar dit jaar nog verandering in: notarissen krijgen deze bevoegdheid voor sommige gevallen dan ook.

Ook wanneer een advocaat of een mediator ingeschakeld is voor de afhandeling van de scheiding, kan de hulp van de notaris ingeroepen worden indien het gaat om het correct afhandelen van:

• De huwelijkse voorwaarden,
• Het uiteenrafelen van vermogensposities, eigendommen, woning- en bedrijfsbezittingen, erfenissen en schenkingen welke tijdens het huwelijk zijn verkregen,
• Convenanten, vaststellingsovereenkomsten of ouderschapsplannen.

Wat gebeurt er met de woning?
Wanneer ten tijde van het huwelijk een woning, bedrijf, bedrijfspanden e.d. verworven zijn, die in een opgebouwde gemeenschap van goederen zijn gevallen, zullen deze onroerende goederen bij de scheiding verdeeld moeten worden.

Over het algemeen zullen deze op naam van de beide partners staan, evenals de aan de onroerende goederen gekoppelde hypotheek. Na de scheiding worden de onroerende goederen verdeeld volgens de afspraken in het convenant in een door de notaris op te stellen akte van verdeling.

Eén van beide partners wordt de eigenaar van het aan hem/haar toebedeelde onroerend goed en krijgt de verplichting, de, eventueel, aan het onroerend goed gekoppelde hypothecaire verplichting te voldoen, waarbij de andere partner ontslagen wordt uit de hoofdelijke aansprakelijkheid.

Blijft u verbonden met uw ex?
Wanneer u in het verleden een testament heeft laten opstellen, samen kinderen heeft of wanneer u kinderen heeft uit eerdere relaties heeft, wel! Na een scheiding is het verstandig dat u in een testament een aantal zaken laat vastleggen. Hieronder zullen we het één en ander voor u uit één zetten:

• Als u eerder een testament heeft laten opstellen is het verstandig dat na te laten kijken.
• Als u niet wilt dat uw ex na overlijden iets uit uw eigen nalatenschap erft moet u een zogenaamde “tweetrapsmaking” in het testament laten opnemen. Het kan zich namelijk voordoen dat u als eerste overlijdt en daarna uw kind – zonder dat uw kind gehuwd of als partner geregistreerd is en/of zelf kinderen heeft – achterlaat. Wanneer dit zich voordoet erft de vader – uw ex! -  van het overleden kind en daarmee indirect van u. Immers uw kind was uw erfgenaam! Met de tweetrapsmaking snijdt u de route naar de vader af.
• Uitsluiting van het ouderlijk vruchtgebruik. Als ouder heeft u het vruchtgebruik van het vermogen van uw minderjarige kinderen. Dit kunt u wat betreft het erfdeel van uw kind in uw nalatenschap richting de vader – wederom uw ex – uitsluiten.

Behoefte aan meer informatie? Vraag dan nu een vrijblijvend gesprek aan! Zie www.anotaris.nl voor meer informatie!

Bij een (echt)scheiding moet veel worden geregeld. Voor ouders die zijn gescheiden, is het testament een extra aandachtspunt. Een voorbeeld:

Marja en Henk zijn gescheiden. Ze hebben drie kinderen van 9, 5 en 3 jaar. Toen Marja en Henk tien jaar geleden trouwden, hebben zij bij de notaris een testament gemaakt. Marja vraagt zich af wat er met het testament gebeurt nu zij zijn gescheiden en belt de notaris op. De notaris nodigt Marja uit voor een gesprek op kantoor. Omdat de notaris destijds het testament voor Marja heeft gemaakt, haalt hij het testament uit zijn kluis. In het testament heeft Marja haar echtgenoot Henk en de kinderen tot erfgenamen benoemd. Daarbij is de voorwaarde opgenomen dat Henk alleen erft als hij op het moment van het overlijden nog met Marja is getrouwd. Als de notaris dit vertelt aan Marja, vraagt zij opgelucht: “Dus Henk kan nu niet meer van mij erven?” Helaas is dat niet het geval. Via een ‘omweg’ kan Henk tóch van Marja erven, hoewel alleen haar kinderen erfgenaam van haar zijn.

De volgende situatie kan zich voordoen. Als Marja overlijdt terwijl haar kinderen (nog) niet getrouwd zijn en/of geen kinderen hebben (en geen testament hebben), erven haar drie kinderen. Stel dat kort daarna haar zoon Wouter overlijdt dan heeft Wouter op grond van de wet als erfgenamen Daan, Sara en zijn vader Henk. Marja wil het zekere voor het onzekere nemen en vraagt de notaris haar testament te wijzigen. De notaris legt haar uit dat hij in het testament een zogenaamde tweetrapsmaking opneemt. Hiermee kan Marja bepalen dat als Wouter overlijdt, alles wat Wouter uit haar erfenis over heeft, vererft naar Sara en Daan en dus niet naar Henk. Ditzelfde kan Marja ook voor haar andere kinderen in het testament regelen.

Sinds de invoering van de Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding staat vast, dat kinderalimentatie voor partneralimentatie gaat.

De bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van kinderen en stiefkinderen jonger dan 21 jaar heeft prioriteit boven het levensonderhoud naar de ex-partner toe.

Partneralimentatie

In veel huwelijken is er vaak één kostwinner of wanneer beide partners werken, verdient één van hen minder. De partner, die minder of niet verdient zal aanspraak maken op partneralimentatie. Zijn er ook kinderen bij betrokken, dan moet ook in hun onderhoud worden voorzien. De draagkracht van de partner, die het meest verdient laat vaak niet toe aan beide verplichtingen te voldoen. Er moet dus een keuze gemaakt worden.

In het verleden werd vaak gekozen voor de kinderen, terwijl daar geen wettelijke grond voor was. Nu is die er wel, zodra er sprake is van meerdere onderhoudsverplichtingen hebben kinderen en stiefkinderen wettelijk voorrang.

Per 1 maart 2009 is de wet Bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding in werking getreden.

Bij echtscheiding, beëindiging van geregistreerd partnerschap of scheiding van tafel en bed zijn ouders verplicht een ouderschapsplan op te stellen.

Ouderschapsplan

In dit plan staan de afspraken, die gemaakt zijn over de zorg- en opvoedingstaken, de omgang met de kinderen, hoe partners elkaar informeren, hoe er met elkaar overlegd wordt bij belangrijke aangelegenheden en hoe er omgegaan wordt met de kosten van de verzorging en opvoeding. Het uitgangspunt is dat beide ouders gezamenlijk verantwoordelijk blijven voor de verzorging, opvoeding en ontwikkeling van de kinderen.

Dwangsommen, lijsdwang, onder toezichtstelling

Ouders zijn verplicht een ouderschapsplan op te stellen. Doen ze dat niet of houden ze zich niet aan de afspraken, dan kunnen ze worden gedwongen met dwangsommen en lijfsdwang. Lijfsdwang houdt in dat iemand zijn persoonlijke vrijheid wordt ontnomen en naar een huis van bewaring gaat. Andere mogelijkheden die Justitie heeft, zijn het onder toezicht stellen van het kind of het gezag tijdelijk toewijzen aan de ouder bij wie het kind niet zijn hoofdverblijfplaats heeft.

Kind staat voorop

Het belang van het kind staat voorop. Ministers Hirsch Ballin en Rouvoet zijn van mening dat het frustreren van het contact tussen het kind en de andere ouder, gezien kan worden als bedreiging van de geestelijke en zedelijke belangen van het kind. De situatie waarin één van de ouders gedwongen in een blijf-van-mijn-lijfhuis verblijft, is volgens de ministers in algemene zin geen excuus om niet gezamenlijk een ouderschapsplan op te stellen.

Gezamenlijk gezag niet altijd mogelijk

Christina Jeppesen de Boer* kwam vorig jaar in haar proefschrift ’Gezamenlijk gezag’ tot de conclusie, dat alle mooie bedoelingen ook een negatieve keerzijde hebben. Er zijn gezinssituaties, waarbij ouders niet in staat zijn gezamenlijk gezag uit te oefenen. De kinderen uit deze gezinnen zullen in de knel komen. Dit geldt zeker voor kinderen uit gezinnen met verslavingsproblematiek en geweld. Deze kinderen hebben vooral behoefte aan een veilige omgeving en bescherming. Uit sociaalwetenschappelijk onderzoek blijkt, dat het voor hen belangrijker is dat ze bij een ouder wonen die in staat is te zorgen en op te voeden, dan dat er gezamenlijk gezag wordt uitgeoefend.