„Meneer krijgt alle klappen en mevrouw blijft rustig achterover leunen”, zegt familierechtadvocaat Rachel Jongerius van Smeets Gijbels te Amsterdam. De procedure bij de rechter om de hoogte van de partneralimentatie te wijzigen, moet veel en veel korter, bepleit zij.

De procedure om de alimentatie te wijzigen, duurt nu meestal zo’n negen maanden, zegt Jongerius. „Gedurende die tijd moeten ex-partners, meestal mannen, de partneralimentatie doorbetalen, terwijl hun inkomsten omlaag zijn gegaan. Sommige mannen moeten zich in de schulden steken om hun ex al die maanden door te betalen.”

Als een stel getrouwd is geweest en kinderen heeft, heeft de vrouw twaalf jaar lang recht op partneralimentatie.

Zeker nu de economische crisis er bij sommigen flink heeft ingehakt, is het aantal verzoeken bij de rechtbank nagenoeg verdubbeld, aldus Jongerius. In 2007, het begin van de kredietcrisis, zijn er ongeveer 82 rechterlijke uitspraken gepubliceerd met betrekking tot de wijziging van de partneralimentatie. In 2010 waren dat er 140. In 2011 zijn er tot nu toe 52 uitspraken gepubliceerd op rechtspraak.nl. De verwachting is dat dit aantal ook verder oploopt. Niet alle uitspraken worden gepubliceerd.

Werkloos
De advocate geeft een voorbeeld van een cliënt die de partneralimentatie wil wijzigen omdat hij werkloos is geworden. De cliënt verdiende als directeur eerst 7500 euro bruto en moet vanaf 1 januari rondkomen van een ww-uitkering van 2500 euro bruto. Zijn ex-vrouw krijgt een partneralimentatie van 3200 euro bruto in de maand (daar houdt ze netto ongeveer 1950 euro aan over).

„We hebben eerst zijn ex-vrouw een brief gestuurd om haar te informeren en na te gaan of beiden er in onderling overleg uit kunnen komen. Dat wilde de vrouw niet. Daarop hebben we eind december een verzoekschrift ingediend bij de rechter. De rechtbank heeft laten weten dat begin augustus de zaak mondeling wordt behandeld. Al die maanden moet de cliënt de partneralimentatie blijven betalen. Gelukkig heeft hij nog wel wat vermogen. Maar het wrange is dat zij ook wat vermogen op de bank heeft staan.”

Als een verzoekschrift is ingediend bij de rechter, heeft de ex-partner vier weken de tijd om te reageren, een zogeheten verweerschrift op te stellen. Maar als een ex-partner aangeeft meer tijd nodig te hebben, geeft de rechter altijd toestemming voor nog eens een extra termijn.

„Je ziet dat veel advocaten van ex-partners, meestal vrouwen, hun cliënten adviseren om maar vooral achterover te leunen en niet veel haast te maken, omdat zij er geen baat bij hebben dat de procedure snel verloopt.” Als een rechter vindt dat de partneralimentatie in een bepaalde zaak omlaag moet, heeft zo’n uitspraak in bijna alle gevallen geen terugwerkende kracht. „Een exvrouw heeft er dus baat bij om de procedure lang te laten duren.”

Achterstanden
Jongerius bepleit daarom dat de verlengde termijn van vier weken om een verweerschrift in te leveren moet worden afgeschaft.

Nadat het verweerschrift is ingediend, wordt dus een datum bepaald voor de mondelinge behandeling. En dat kan lang duren. Jongerius zou daarom graag zien dat deze zaken sneller voor de rechter komen, Maar of dat ooit realiteit wordt?„Er zijn bij sommige rechtbanken gigantische achterstanden”, zegt Jongerius. „In Amsterdam hebben we in december al een verzoekschrift ingediend, en we hebben nog geen bericht wanneer de zaak voor de rechter komt.”

Ex-partners hebben overigens geen advocaat of rechter nodig om de partneralimentatie te wijzigen. „Ik raad mensen aan het zelf op te lossen of via een gespecialiseerde echtscheidingsbemiddelaar, want dat scheelt een hoop tijd en geld. De kosten voor een procedure voor herziening van de partneralimentatie via de rechter liggen op 10.000 euro per persoon”, aldus Jongerius.

Bron:telegraaf.nl

Een vrouw die haar man jarenlang bedroog en in de waan liet dat hij de biologische vader was van twee kinderen, heeft geen recht op alimentatie. Dat bepaalde het gerechtshof in Den Bosch onlangs.

De man en de vrouw waren in 2002 getrouwd. In 2008 werd een zoon geboren, in 2009 een dochter. In het kader van een echtscheidingsprocedure claimde de vrouw zowel partner- als kinderalimentatie.

De echtgenoot verweerde zich echter en voerde aan dat uit een dna-test bleek dat hij niet de biologische vader van de kinderen is. Hij stelde daarom niet verplicht te zijn om kinderalimentatie te betalen. Ook meende de man dat hij geen partneralimentatie hoefde te betalen, omdat zijn vrouw hem jarenlang bedrogen heeft met buitenechtelijke relaties.

Geen bloedverwantschap
Voor wat betreft de claim van de kinderalimentatie verwijst het gerechtshof naar de wet. In artikel 1:392 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek staat dat er alleen sprake kan zijn van een alimentatieplicht als er sprake is van bloed- of aanverwantschap.

Nu vaststaat dat de man met 100 procent zekerheid niet de biologische vader van de kinderen is, is er dus evenmin sprake van bloed- of aanverwantschap. De vrouw voerde op dit punt nog aan dat de man desondanks een familieband met de kinderen zou hebben opgebouwd en om die reden toch kinderalimentatie verschuldigd zou zijn. Ook dit argument werd door de rechter van tafel geveegd.

Vervolgens moest het gerechtshof nog beoordelen of de vrouw in aanmerking kwam voor partneralimentatie. Partneralimentatie is gebaseerd op artikel 1:157 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek. Hierin staat letterlijk: “De rechter kan bij de echtscheidingsbeschikking of bij latere uitspraak aan de echtgenoot die niet voldoende inkomsten tot zijn levensonderhoud heeft, noch zich in redelijkheid kan verwerven, op diens verzoek ten laste van de andere echtgenoot een uitkering tot levensonderhoud toekennen.”

Wangedrag
Hoewel partneralimentatie vrijwel altijd wordt vastgesteld aan de hand van financiële factoren, kunnen ook de gedragingen van de ex-partners een rol spelen. Uit het woordje ‘kan’ blijkt volgens het gerechtshof dat gedragingen van de alimentatiegerechtigde (lees: de vrouw) een rol kunnen spelen bij het vaststellen van de partneralimentatie. Hoewel een rechter niet snel zal aannemen dat er sprake is van dusdanig ernstig wangedrag dat dit van invloed is op de alimentatie, vond het gerechtshof dat in deze zaak wel het geval.

De vrouw had tijdens de procedure toegegeven dat zij tijdens het huwelijk seksueel contact had gehad met andere mannen tegen betaling. Volgens de vrouw dwong de man haar tot prostitutie en droeg zij op deze wijze haar steentje bij aan de kosten van de huishouding. Het gerechtshof oordeelde dat van enige dwang niets gebleken is. Het werd de vrouw bovendien zwaar aangerekend dat zij de man geruime tijd in de waan heeft gelaten dat hij wel de biologische vader van de kinderen was.

Onder deze omstandigheden mocht de vrouw niet van de man verlangen dat hij partneralimentatie gaat betalen, zo oordeelde de rechter. Haar verzoek werd dan ook afgewezen.

Bron: www.telegraaf.nl

Sinds de invoering van de Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding staat vast, dat kinderalimentatie voor partneralimentatie gaat.

De bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van kinderen en stiefkinderen jonger dan 21 jaar heeft prioriteit boven het levensonderhoud naar de ex-partner toe.

Partneralimentatie

In veel huwelijken is er vaak één kostwinner of wanneer beide partners werken, verdient één van hen minder. De partner, die minder of niet verdient zal aanspraak maken op partneralimentatie. Zijn er ook kinderen bij betrokken, dan moet ook in hun onderhoud worden voorzien. De draagkracht van de partner, die het meest verdient laat vaak niet toe aan beide verplichtingen te voldoen. Er moet dus een keuze gemaakt worden.

In het verleden werd vaak gekozen voor de kinderen, terwijl daar geen wettelijke grond voor was. Nu is die er wel, zodra er sprake is van meerdere onderhoudsverplichtingen hebben kinderen en stiefkinderen wettelijk voorrang.